Op 20 oktober 1996 kreeg ik op 37-jarige leeftijd totaal onverwacht een hartinfarct.

's Nachts om 3 uur werd ik wakker van een benauwend gevoel, ik voelde me niet lekker. Het meest opvallende gevoel was in mijn borst, het leek of er een zwaar persoon op me zat, alsof ik "ingedrukt' werd. Verder had ik last van brandend maagzuur, pijn in beide armen, ik had overgegeven en ik zweette erg veel.

Omdat mijn vrouw en ik hier toch wel van schrokken belden we de huisarts. De dienstdoende arts kwam heel vlot en meende dat ik een aanval van hyperventilatie gehad had, adviseerde me een bekertje warme melk te drinken (kalmerend) en weer lekker te gaan slapen. Rust zou alles oplossen. Hij zou zelf aan het eind van zijn dienst nog even bellen.

Hij belde keurig om 8 uur terug. Het beklemmende gevoel was er nog steeds. De huisarts besloot toen om toch maar een ambulance te laten komen, er moest een "hartfilmpje" gemaakt worden. Haastig wat kleren aangeschoten wachtten we op de ambulance. Toen die er was werd ik direct op de brancard gelegd en vertrokken we naar het ziekenhuis.

Op de afdeling cardiologie werd ik onderzocht, er werd bloed afgenomen en er werd een ECG (electro cardiogram) gemaakt.
Al tijdens het onderzoek werd me verteld dat het waarschijnlijk wel meeviel, hyperventilatie leek de oorzaak, ik had geluk gehad. Puur voor de zekerheid werd ik toch een dagje opgenomen op de hartbewaking.
Verward en geschrokken maar toch ook wat gerustgesteld sliep ik het grootste deel van die eerste dag.

De volgende morgen kwam er iemand om me "even" een inspanningstest op een hometrainer af te nemen, daarna zou ik naar huis mogen. Behalve nog steeds erg angstig, was ik toch vooral blij, het viel mee tenslotte.

De hometrainer bleek echter bezet en ik ging terug naar de afdeling om te wachten tot de fiets vrij zou zijn.
Op dat moment kwamen de uitslagen van het bloedonderzoek binnen en toonden overduidelijk aan dat ik toch een hartinfarct had gehad. Ik moest direct aan de monitor op de hartbewaking, ik mocht ineens zelfs mijn bed niet uit voor toiletbezoek.

Dwars door alle verwarring heen kwam een verpleger zijn excuus maken voor de gang van zaken, ik had nooit mogen fietsen, dat had fataal kunnen zijn. Ook de zaalarts kwam langs om excuses aan te bieden, waarbij hij tevens uitlegde dat juist dit soort gevallen aantonen hoe moeilijk het vak soms is.

Op de afdeling hartbewaking heb ik 2 dagen gelegen, daarna verhuisde ik naar de verpleegafdeling waar ik nog 4 dagen lag. Met een stapeltje recepten en een afspraak voor over een maand mocht ik naar huis, jippie... Alleen, wat nu?

Eerst maar eens bijkomen van de schrik, dat leek aardig vlot te lukken. Vanaf de eerste dag begon ik met wandelen, eerst een stukje van 25 meter, al snel een blokje om en ook redelijk vlot een minuut of tien.
De eerste weken leek alles zich heel aardig te herstellen al merkte ik wel dat ik bij bepaalde weertypes wat minder lucht leek te krijgen. In mijn geval was mooi weer een zegen, hoe warmer, hoe makkelijker ik kon ademen en hoe actiever ik werd. Bij kou of storm leek de adem me letterlijk afgesneden te worden, op zulke dagen kwam ik niet of veel minder buiten.

Ook merkte ik al snel dat ik mezelf geen enkele druk meer wilde (kon?) opleggen, afspraken maken werd een ramp, ik voelde me al heel snel opgejaagd. Maanden heb ik zitten wachten op "het herstel", het kwam echter niet. Ik bleef een jaar aanmodderen tot besloten werd dat een bypassoperatie nodig was.

Lees verder bij mijn bypassoperatie 1997

www.hartinfo.nl