Vrijdag 3 december 2010 word ik rond 06.00 uur wakker en ik weet het direct; weer een infarct!
Een zwaar en drukkend gevoel op de borst, erg benauwd, tintelende arm en schouder en heel erg misselijk, voor mij in één keer duidelijk, dit is goed mis. Ik maak José wakker en ook zij schrikt, ik heb nog nauwelijks kleur, grauwbleek, echt eng.

We besluiten direct 112 te bellen en de dame aan de andere kant regelt direct een ambulance en bijft daarna José rustig vragen stellen. De ambulance is er zeer snel en ook voor de twee verplegers is het meteen duidelijk, een infarct en een heel zware zo te zien. Ik heb het heel benauwd en omdat ik steeds moet braken, krijg ik het nog benauwder. Ik krijg de vraag of ik zelf naar beneden kan lopen, dat gaat ongeveer. Zittend schuif ik de trap af naar de gang, waar inmiddels de brancard staat. Ik krijg in de gang wat plakkers opgeplakt en medicijnen ingespoten en omdat ik steeds minder lucht krijg, vraag ik om zuurstof, dat krijg ik en dat helpt ietsje. Helaas moet ik ook dan weer braken en het wordt echt kritiek. Ik lijk te stikken en even voel ik iets van berusting over me komen.
Dat voelt echter totaal niet goed, ik wil niet! Met lange halen probeer ik zoveel mogelijk lucht te krijgen en nadat er nog wat apparatuur is aangesloten en nog wat medicatie binnen is, word ik naar de ambulance gereden.

Na contact met het ziekenhuis in Hoorn wordt besloten dat ik met grote spoed naar het AMC in Amsterdam moet. Met een noodvaart heeft José een jas en wat spulletjes gepakt en de rit begint. Met 160 km per uur langs de drukke ochtendspits door de natte sneeuw razen we naar A'dam. De chauffeur doet zijn best om domme automobilisten te ontwijken en de andere ambulanciere probeert mij in leven te houden. Dat lukt gelukkig en door elkaar gehusseld maar heelhuids arriveren we bij het AMC.

Razendsnel word ik naar de behandelkamer gebracht en een team deskundigen komt aangesneld, sommigen nog met hun jas aan. De dagploeg is er nog niet en ik word de laatste klus voor het oproepbare team van die nacht. Ondertussen ben ik er zelf niet meer de hele tijd bij, heel veel gaat langs me heen, ik herinner me alleen flarden.
Een (zo hoorde ik later) zeer bekwame "dotterspecialist" heeft dienst en deze begint direct te zoeken naar de plek des onheils. Het blijkt een totale verstopping te zijn van de stent die in 2009 geplaatst was toen een van de omleidingen dichtgeslibd was. Dubbel dubbel dus. De verstopping is zodanig lastig te bereiken dat de specialist er niet snel bij kan. Ik hoor dat hij overleg pleegt met een andere arts, die meekijkt in een andere ruimte. Ook tijdens dit alles zak ik een paar keer weer "weg" en later hoor ik dat er ook een hartstilstand geweest is en dat ze hebben moeten "klappen", brrr. Het bleek een zeer complexe behandeling te zijn, wederom mijn grote dank en complimenten aan de behandelaars!

Ik werd om 6.45 uur binnengebracht en pas om 10.00 uur word ik naar de afdeling hartbewaking gebracht. De behandeling heeft niet helemaal het gewenste resultaat opgeleverd, er is nog steeds nauwelijks sprake van bloeddoorstroming achter de gedotterde plek en mijn bloeddruk blijft veel te laag. Tijdens het dotteren waren er veel stolsels losgekomen die tijdens de ingreep voor hartritmestoornissen gezorgd hadden.

Ik ben ook nog steeds extreem misselijk en moet vaak braken. Dat gaat ook al niet echt goed, ik lig op mijn rug en mag alleen mijn hoofd een beetje draaien. Ook val ik steeds weer weg en al met al zijn ze nog ruim 5 uur heel actief bezig om te zorgen dat de bloeddruk wat op peil komt en dat er geen nieuwe ritmestoring optreedt. Tot 3 uur in de middag is de situatie zeer kritiek, pas dan stopt het braken en begint het enigszins te verbeteren. Pas om 6 uur is mijn toestand redelijk stabiel te noemen, alles bij elkaar dus 12 uur na aanvang van het infarct.

Voor mij erg vervelend allemaal, maar ik was regelmatig "even weg" en dat is geen nadeel op zo'n moment. Voor mijn vrouw vond ik het erger, voor haar was het natuurlijk helemaal doodeng! Zij kreeg slechts af en toe te horen hoe het ging en zat de hele dag in grote spanning te wachten.

Ik denk dat ik weer van groot geluk mag spreken want ook deze keer kwam ik er toch weer doorheen. Na 2 dagen werd ik naar Hoorn gebracht, wat dichter bij huis. Daar ben ik geweldig goed opgevangen en verzorgd en na een week mocht ik weer naar huis. Daar kon het realideren weer beginnen, waar ik inmiddels aardig wat ervaring in begin te krijgen.

Het laatste infarct heeft zeer grote impact gehad maar lichamelijk valt me de schade nu erg mee. Ik kan best veel, ik doe alles (!) langzaam aan maar tot nu toe gaat het best goed. Ik fiets op een zogenaamde e-bike, ik wandel af en toe en klusen gaat in hele kleine porties ook al weer.

Ik merk dat ik erg weinig bezig ben met mijn kwaal, ik slik braaf de pillen maar voor de rest denk ik er zo min mogelijk aan. Of dat slim of verstandig is, ik weet het niet, het is mijn manier.

Ton Koek, januari 2012

Lees (eventueel) ook het hoofdstuk over de grote angst

www.hartinfo.nl