Juist toen ik dacht dat alles best wel naar wens ging kreeg ik op zondag 25 april 2004, voor mij totaal onverwacht, weer te maken met ernstige hartklachten.

Toen ik een uurtje in bed lag en niet kon slapen merkte ik dat ik me niet lekker voelde. Ik dronk een glas water en ging even op de rand van mijn bed zitten, in de hoop dat het beter zou gaan. Ik merkte dat mijn linkerhand tintelde, zelfs pijnlijk werd. Ik ging weer liggen en voelde een drukkende pijn opkomen in mijn linkerschouder, arm en linksboven in mijn borst. Ook herkende ik het misselijk worden en de schrik sloeg toe, ik had weer een hartinfarct!

Ik maakte mijn vrouw wakker en we belden de huisartsenpost. Na duidelijke omschrijving van de klachten èn met vermelding van mijn "hartverleden" besloot een arts direct langs te komen. Binnen 5 minuten werd er aangebeld en stond een uiterst vriendelijke huisarts in de slaapkamer. Hij onderzocht me snel en meldde dat de ambulance al onderweg was. Ondertussen probeerde hij me te kalmeren, want door de angst begon ik bijna te hyperventileren.

De ambulance arriveerde en de 2 verpleegkundigen namen het werk van de huisarts over. Ik werd aangesloten op een mobiele hartmonitor en bovenal werd ik vriendelijk doch dringend gemaand rustig te ademen. De rust waarmee het team werkte maakte dat ik een aanval van hyperventilatie kon afwenden en gelaten kon afwachten wat komen zou.

Uit het hartfilmpje bleek dat een flink deel van mijn hart zuurstof tekort kwam (dit wordt ischemie genoemd), een teken dat er iets goed mis was. Na kort overleg besloot de verpleegkundige die de leiding had, mij direct medicijnen toe te dienen (o.a. nitroglycerinespray en acetylsalicylzuur, een anti-stollingsmiddel). Dit ging door middel van een naald die in een ader op mijn hand geprikt werd. Daarna werd ik naar het ziekenhuis vervoerd, het Spaarneziekenhuis in Heemstede.

Daar aangekomen werd ik direct op een onderzoekstafel geholpen en weer aangesloten op een monitor. Ook werd er bloed afgenomen. Ik kreeg een paar keer nitroglycerinespray onder mijn tong en gekeken werd of dit de klachten afdoende zou verminderen. Hoewel het wel wat hielp, was men niet voldoende tevreden. De dienstdoende verpleegkundigen en de zaalarts van dienst werkten opvallend rustgevend samen en even later werd er telefonisch overleg gevoerd met "mijn eigen" cardioloog. Ik kreeg per infuuspomp 10 minuten een bètablokker en een vaatverwijdend middel toegediend en afhankelijk van het resultaat daarvan werd besloten of ik meteen naar Amsterdam vervoerd moest worden. Gelukkig werkte deze medicijnen afdoende, de situatie stabiliseerde zich en vooral de pijn in mijn hand en schouder verdween. Een fors hartinfarct was afgewend door uitstekend ingrijpen van huisarts, ambulancepersoneel en medisch team van het Spaarneziekenhuis Heemstede. Ik zal ze daar altijd dankbaar voor blijven!

Mede door de ontzettend rustige benadering van het medische personeel kwam ik ook weer een beetje tot rust, wat uiteraard ook een gunstig effect had op de klachten. Na toedienen van 4 pillen plavix (nog een antistollingsmiddel) werd ik naar een andere ruimte gebracht en weer aangesloten op een monitor. Daar kon ik een beetje bijkomen van de schrik. Mijn vrouw ging naar huis en ik heb (zowaar) een paar uurtjes geslapen, het was tenslotte rond half 5 in de ochtend.

Een paar uur later werd ik wakker gemaakt voor diverse controles, de verpleging was positief verrast dat ik echt geslapen had. Weer een paar uur later werd ik verplaatst naar een kamer mèt ramen, daar kon ik bijkomen en beginnen met verwerken van de eerste schrik. Bijna de hele dag heb ik daar liggen huilen, van schrik, van woede en van angst. Toen ik geen tranen meer had ben ik regelmatig in slaap gevallen.

De dienstdoende cardioloog kwam me vertellen dat men dinsdag graag een hartkatheterisatie wilde doen om te zien waardoor de problemen veroorzaakt waren. Tegen een heel lieve verpleegkundige kon ik even later alles spuien wat me dwars zat. Hoewel het een heel somber geheel opleverde deed het spuien op zich me erg goed. Ik zag het even niet meer zitten maar was me daar van bewust op een manier die goed voelde. Het was normaal om me zo rot te voelen, besloot ik. De zondag werd zo een nare dag maar, naar later bleek, wel een zeer nuttige. Ik had in tegenstelling tot na mijn eerste infarct al mijn angsten onder ogen gezien en had niets opzij geduwd. Eigenlijk voelde dat al zondagavond heel goed.

De maandag verliep rustig, geen klachten en veel rust.

Dinsdag kon ik al terecht voor katherisatie, dat werd een ronduit positieve ervaring. Zowel de verpleegkundigen als de cardioloog waren uiterst correct en vriendelijk, als het niet zo spannend was zou ik het zelfs gezellig genoemd hebben. De arts vertelde duidelijk wat hij ging doen en ook tijdens het onderzoek zelf kreeg ik veel uitleg. Er bleken wat forse verstoppingen in de kransslagader te zitten, 2 kleinere en 1 flinke, die bijna zeker de klachten veroorzaakt had. Eén van de kleinste had een volledige afsluiting veroorzaakt, maar gelukkig bijna aan het uiteinde van een tak van de kransslagader, zodat die schade redelijk beperkt was gebleven. De grootste verstopping was niet goed zichtbaar te maken met contrastvloeistof in de kransslagaderen zelf, zodat daarvan alleen het resultaat van de zogenaamde aortafilm duidelijk genoeg moest zijn.

Op persoonlijke titel en vrijblijvend vertelde de cardioloog dat hij verwachtte dat een dotterbehandeling de problemen zou kunnen oplossen. De volgende dag zouden de officiële bevindingen me meegedeeld worden. Die bevindingen sloten precies aan bij wat de cardioloog al verteld had, ik zou voor een dotterbehandeling aangemeld worden in Amsterdam. Met een gemiddelde wachttijd van een week zou ik in het ziekenhuis wachten op die behandeling. Helaas zat Koninginnedag en 5 mei precies in die week, dus een week werd 10 dagen. Ik had al goed leren wachten en alles bij elkaar viel het me alles mee, ik kon over het algemeen goed rustig blijven en alvast lichamelijk bijkomen. Twee gesprekken met een maatschappelijk werkster hielpen me door de (ook aanwezige) moelijke momenten heen. Ook als je niets te doen hebt en nergens zin in wordt het vanzelf vrijdag. :-)

Lees (eventueel) verder bij mijn dotterbehandeling 2004

www.hartinfo.nl