Vrijdag 7 mei was er dan plek, ik werd met een ambulance naar het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis in Amsterdam gebracht. Daar aangekomen kreeg ik koffie en moest ik een half uurtje wachten. Om 11.20 uur werd ik de behandelkamer binnen gebracht, waar (weer) zeer vriendelijk personeel probeerde me een beetje op mijn gemak te stellen. Ik kreeg nog een extra dosis antistollingsmiddel en om 11.22 uur begon de arts de percutane transluminale coronaire angioplastiek (PTCA), zoals de dotterbehandeling officieel heet.

Er werd een verdovingsprikje in mijn pols gegeven en vlak daarna werd pijnloos een katheter via mijn polsslagader in mijn lichaam geschoven. Het was niet pijnlijk maar wel een zeer merkwaardige ervaring, ik voelde de draad schuiven, vooral toen hij vlak achter mijn strottenhoofd langs schoof. Eenmaal ingebracht voelde ik niets meer van de hele ingreep, op af en toe een warm gevoel van de contrastvloeistof na. Dit werd steeds duidelijk van te voren aangegeven.

De mogelijk te behandelen kleinste van de verstoppingen bleek helaas niet bereikbaar maar de belangrijkste verstopping bleek uitstekend behandelbaar. Terwijl ik verzocht werd even de adem in te houden werd het bloedvat opgerekt, hier heb ik niets van gevoeld. Om te voorkomen dat een vat weer dicht "floept" wordt er in het OLVG altijd gebruikt gemaakt van stents, metalen hulsjes die de aderwand op zijn plek houden en de plaque tegen de wand gedrukt houden. Bij mij werden twee stents van 4 mm doorsnee en 15 mm lang gebruikt, ook daar merkte ik niets van.

Met een ferme ruk werd de katheter om 11.42 uur uit mijn slagader getrokken, de hele ingreep had precies 20 minuten geduurd. Met een strak drukverband op mijn pols geplakt werd ik opgehaald en teruggebracht naar de verpleegafdeling. Daar mocht ik bijkomen en kreeg ik een heerlijk bord warm eten. Ook werd me gevraagd ten minste een liter vocht te drinken om zodoende de gebruikte contrastvloeistof snel te kunnen afvoeren.
Ook kreeg ik onderstaande foto's overhandigd, waarop de verschillen van vóór en na de behandeling zeer duidelijk te zien zijn.

De ambulance voor het vervoer terug naar Heemstede werd gebeld en ik kon zittend op een stoel rustig wachten. Een paar uur later was ik weer terug in het Spaarneziekenhuis met slechts een drukverband en een mitella, gewoon weer als lopend patiënt. Ik voelde me niet ziek en was zeer opgelucht dat alles goed gegaan was. Er traden geen complicaties op (er is altijd een risico op nabloedingen) en na een prima nacht slaap mocht ik zaterdagochtend weer heerlijk naar huis.

Ook op deze wijze wil ik artsen en personeel van zowel het Spaarneziekenhuis Heemstede als het OLVG zeer hartelijk bedanken voor de uiterst prettige wijze waarop ik behandeld en verzorgd ben. Het was voor mij zeer positief te ervaren dat zo ongeveer alles uitstekend georganiseerd en geregeld was.

Een groot compliment wil ik maken aan de verpleging, die op bijzonder professionele wijze vriendelijk weet om te gaan met een toch lastige groep patiënten, vaak angstige, soms ronduit moeilijke lieden die soms mopperen en zeuren omdat ze het zelf even heel moeilijk hebben. Petje af en hartelijk dank!

Ook wil ik de huisarts en het personeel van de ambulance die zo snel arriveerden heel hartelijk bedanken, mede dankzij hun doortastend handelen kan ik nu deze pagina updaten. Dank u!

Lees (eventueel) ook het hoofdstuk over de grote angst

www.hartinfo.nl