Angst voor een (volgend) infarct is het meest onderschatte probleem rond een hartkwaal!
Technisch is er heel veel mogelijk tegenwoordig, lichamelijk is er vaak heel veel herstel te halen met behulp van medicijnen en lichaamsbeweging.

Het grote gat bij patiënten lijkt nog te liggen in de psychische verwerking van een gebeurtenis die "buitenstaanders" zich nauwelijks kunnen voorstellen, bijna dood geweest zijn.

Eigenlijk zou ieder mens in het moderne westen bang moeten zijn voor een hartinfarct.
Door onze leefwijze, onze manier van eten en de haastige, veeleisende maatschappij waarin we leven, zijn hart- en vaatziekten in Europa uitgegroeid tot doodsoorzaak nummer één. Niet ten onrechte wordt daar inmiddels regelmatig voor gewaarschuwd, eet niet te vet, beweeg voldoende, rook niet.

Toch staat normaal gesproken niemand er echt bij stil dat het je kan overkomen en dat is misschien maar goed ook. Constant bezig zijn met een dreiging is niet prettig. Door te letten op het cholesterolgehalte, voldoende te bewegen en door niet te roken kan iedereen op zijn manier proberen te voorkomen dat hij er ooit iets mee te maken krijgt.

Voor iemand die een infarct heeft doorgemaakt ligt het allemaal iets gecompliceerder. Ik spreek hier niet voor iedereen, maar namens mezelf. Wel betrek ik de vele reacties die ik kreeg op deze site er bij. Als je een infarct hebt gehad ben je bang, doodsbang!
Je hele wereld staat op z'n kop. Alles waar je op bouwde, waar je blindelings op vertrouwde, lijkt in éen klap volledig ingestort. Alsof de fundamenten van een stevig huis ineens weg zijn. Met dat gevoel moet je verder.

Iedere hartpatiënt doet dat op zijn eigen manier, sommigen lijken dat volledig te kunnen negeren en leven verder alsof er niets gebeurd is. Anderen raken erdoor in de put, verward, soms zelf depressief. Er is echter geen goede of slechte manier, wat nodig is gebeurt! Er zijn geen gouden regels te geven voor een manier waarop je zoiets moet aanpakken. Wat voor de een een puur lichamelijk ongemak is waarvan je kunt herstellen, is voor een ander een totale ommekeer in zijn leven, soms ten kwade, veelal ook ten goede.

Ik ben geen deskundige in de zin van studies op dit terrein, slechts ervaringsdeskundige. Bij mij was mijn infarct twee keer een totale verrassing, iets waar ik gewoon niet op wilde rekenen. De eerste keer had ik niets gemerkt van eventuele signalen vooraf, gewoonweg ontkend of genegeerd. Het infarct raakte me als een mokerslag, net zo lichamelijk als geestelijk. Na de hartrevalidatie bleef ik helaas ernstige klachten houden, zodat een jaar later een operatie noodzakelijk was. Dat hele jaar zag ik mijn infarct slechts als iets lichamelijks, voor meer was gewoon geen plek in mijn hoofd.

Pas nadat ik lichamelijk herstelde van de bypassoperatie kwam de geestelijke klap. Ik had nog helemaal niets verwerkt. Beetje bij beetje drong de ernst (nu pas) tot me door, ik had op het randje gelegen, zowel tijdens het infarct als tijdens de zware operatie. Uit te leggen hoe dat voelt is bijna onmogelijk, pas veel later kan ik zeggen dat ik gewoon bang was, doodsbang. Er is een stukje schijnbare zekerheid weg, dat onfeilbare mechanisme haperde zonder dat ik er grip op had. Vooral dat laatste bleek bij mij de grootste hindernis, ik was de grip op mijn leven kwijt. Waar ik eerder een zorgeloze levensgenieter was werd ik nu angstig, teruggetrokken en verre van sociaal. Ik was het liefst thuis, achter mijn veilige pc tussen mijn eigen spulletjes. Ik was depressief. Mijn antwoord op alles wat voorgesteld werd om me te betrekken bij "het gewone leven" was "ik wil niet". Eigenlijk bedoelde ik "ik kan niet".

Pas toen ik dat zelf ook doorhad ben ik met hulp begonnen met beter worden. Gesprekken met een psygoloog en later met therapeuten van het RIAGG hebben mij geholpen terug te keren op aarde. Alles bij elkaar duurde het drie jaar tot ik me volledig hersteld voelde. Ik heb geleerd te stoppen met te vragen naar het waarom. Waarom moest mij dit overkomen? Waarom kan ik zelf niet beter worden? Waarom heb ik hulp nodig? Al deze vragen zijn zo zinloos, maar het duurde heel lang voor ik dat zelf ook inzag.

De reden dat ik dit allemaal zo open kan schrijven is dat ik ervaren heb dat alleen openheid helpt. Verbergen van je gevoelens op dit gebied verergert ze alleen maar. Bovendien doe je je partner, vrienden of familie tekort die je willen steunen. Als iemand gemeend vraagt hoe het met je gaat, antwoord dan eerlijk. Zo geef je een ander de kans je te helpen, er voor je te zijn.

Andersom werkt het ook, heb ook begrip voor de angst die partner, familie en/of vrienden hebben. Het is volkomen normaal dat ook zij bang zijn. Dat kan zich o.a. uiten in overdreven bezorgheid. Heb begrip, ook zij moeten wennen aan de veranderde situatie. Zo ga ik zelf bijvoorbeeld tegenwoordig de deur niet meer uit zonder mobiele telefoon. Ik heb er zelf niet zo'n behoefte aan maar voor mijn vrouw is dat geruststellend.

Ook hoop ik dat dit hoofdstuk een steun kan zijn voor anderen die te maken hebben met deze gevoelens. Het is niet gek, niet slap, het is geen aanstellerij. Verwerken van een hartinfarct is nodig om je leven weer op te pakken, met openheid en praten kan dat een stuk vlotter dan ik het de eerste keer deed.

Ton.

www.hartinfo.nl